SIOSTRA EMILIA PODOSKA.

    Urodziła się w Grajowie koło Wieliczki dnia 7 IX 1845 roku jako jedenaste dziecko rodziców Jakuba Józefa Podoskiego i Marii Kołodziejskiej. Ochrzczona została
w kościele parafialnym w Ptaszkowej. Rodzina ta wyróżniała się w otoczeniu religijnością i patriotyzmem.
    Po otrzymaniu podstawowego wykształcenia w domu rodzinnym Emilia kształciła się dalej w średniej szkole klasztornej sióstr Klarysek w Starym Sączu. Ukończyła ją
w roku 1870.
    W tym samym roku wstąpiła do klasztoru sióstr Norbertanek w Krakowie. po ukończeniu nowicjatu
złożyła śluby zakonne 12 maja 1878. W trzy lata później zdała państwowy egzamin nauczycielski.
Przez 5 lat kierowała szkołą w tymże klasztorze. Od roku 1886 aż do śmierci (1889) była mistrzynią nowicjatu.
    W codziennym życiu wyróżniała się sumiennością
i pracowitością.
    Jako wychowawczyni wymagająca, jednak pełna dobroci
i taktu pedagogicznego, cieszyła się pełnym zaufaniem swoich uczennic. W stosunku do wszystkich cechowała ją pogoda ducha i rozwaga. Będąc mistrzynią
nowicjatu starała się swoją miłość do zakonu przelać na wychowanki. Wymagająca dla siebie, pełna dobroci dla innych umiała łączyć umiłowanie obserwy zakonnej
z życzliwością i zrozumieniem potrzeb dla drugich.
    Odznaczała się głęboką miłością do Jezusa Eucharystycznego i Matki Najświętszej.
    Życie swoje złożyła w ofierze w intencji swojego zakonu. Zmarła na zapalenie płuc dnia 22 maja 1889 r. z regułą w ręku. Pochowana została w grobowcu zakonnym na cmentarzu salawatorskim.
    Pamięć o jej świątobliwym życiu i ofierze przetrwała do czasów obecnych. Podziękowania napływające do klasztoru świadczą o nadzwyczajnych łaskach, które Pan Bóg udziela proszącym za jej pośrednictwem.